Տասնամյա մանչուկի ընտրությունը

Եվրո-2012-ը անցյալում է արդեն, հիմա բոլորն արդեն պատրաստվում են օլիմպիական խաղերին: Սակայն եզրափակիչից միայն 6 օր անց, ցանկանում եմ խոսել առաջնության մասին: Դե բնական է, ես Իտալիայի հավաքականի երկրպագու եմ, ու եզրափակիչի հաջորդ օրը դժվար թե էմոցիաներից զուրկ և իրականությանը մոտ ինչ-որ բան գրեի: Ակնհայտ է միայն մի բան` Իտալիան արժանի չէր այդ հաշվին: Երևի աշխարհում չգտնվի մեկը, որ չհամաձայնվի...
Ես էլ կհամաձայնվեմ, որ Իսպանիան այդ խաղում իրոք ուժեղ էր Իտալիայից: Առաջին հերթին ուժեղ էր իր փորձի հաշվին` թե խաղացողների, թե մարզչի: Բեղավոր ծերունին ուղղակի խաբեց ռոմանտիկ Պրանդելիին: Իտալացիները պատրաստվել էին խաղալու ձանձրալի Իսպանիայի դեմ, այնինչ դել Բոսկեն որոշել էր հետ տալ ժապավենը և մի քանի կադր ցուցադրել երբեմնի խելահեղ ֆուրիայից: Իտալացիները ուղղակի կորցրեցին խաղը, և փրկել կարող էր միայն Պրանդելլին: Ընդմիջումից հետո փորձերը եղան, սակայն եթե մնացած ժամանակը գուցե և բավականացներ, մնացած խաղացողները Մոտտայի կորստից հետո ակնհայտորեն քիչ էին: Խաղի հետագա զարգացումները զուտ տրամաբանական շարունակություն և ավարտ էին:

Իտալիային իրականում շատ բան պակասեց: Առաջնության ակզբում իտալացիների միակ հարաբերական առավելությունը Պիրլոն էր, ով բավականացրեց 4-4.5 խաղերի համար: Իտալացիներին պակասեց երևի ընդամենը մեկ ավելորդ հանգստյան օր, որը թույլ կտար վերականգնել ուժերը: Իտալացիներին պակասեց բարձրակարգ ֆուտբոլիստները, պակասեց մի քանի հնչեղ անուններ պահեստայինների նստարանին: Իտալացիներին պակասեց իտալացի Լիորենտե, որին Պրանդելին հաստատ կխաղացներ Բալոտելիի փոխարեն: Իտալացիներին պակասեց նաև երկրպագուների բանակը, դե, ինչ արած:
Այս ամենի հետ մեկտեղ, այս Իտալիան իրոք կարող էր հաղթել Իսպանիային:
Ինչևէ, գավաթը Իսպանիա է գնում/մնում, և պետք է հետևություններ անել:

Հետևություն 1. Միտում, որը իշխող է այսօրվա աշխարհում, և փաստորեն նաև այսօրվա ֆուտբոլում: Դա գաղափարի մոնետիզացումն է: Այսօր բոլոր նրանք, ովքեր ինչ-որ նոր բան են ստեղծում, ովքեր որևէ նոու-հաու են առաջարկում, որոշակի ժամանակ այն հասարակության հիացմունքին արժանացնելուց հետո ամեն կերպ փորձում են նրանից արդյունքներ ստանալ, ու շատ հաճախ աղավաղում են իրենց գաղափարը անճանաչելիության աստիճանի, միայն թե դա արդյունք ապահովի: Եվ եթե ժամանակակից աշխարհում արդյունքը դա փողն է, ֆուտբոլում էլ նույն տրամաբանությամբ գավաթն է: Մոնետիզացիա կամ Տրոֆիզացիա, սա է երևույթի անունը: Իսկ որ երևույթը տգեղ է, կարծում եմ, շատերը կողմ կլինեն: Այստեղից էլ մի ենթահետևություն, որ պետք չէ համեմատել Բարսելոնային Իսպանիայի հավաքականի հետ: Ի տարբերություն հավաքականի` Բարսելոնան մինչև վերջին մաքուր պահեց իր ֆուտբոլային նոու-հաուն, թեկուզ և այս տարի արդեն այն մեծ տիտղոսներ չբերեց:

Հետևություն 2. Այս առաջնությունը հենց իր առաջին օրերից սկսած անընդհատ նմանեցնում էի Եվրո-2000-ին: Այն ժամանակ, ես տասնամյա մանչուկ էի, և առաջին անգամ էի նայում մեծ ֆուտբոլ: Հենց այդ ժամանակ էլ փայլում էր Իտալիան, իր դրամատիկ հաղթանակներով և վերջին դրամատիկ պարտությամբ: Ես, տասնամյա մանչուկս, ընտրությունը կատարեցի աձուրիների կողմը: Չնայած Իտալիան ամենևին էլ հարձակողական ֆուտբոլ չէր խաղում, և ոչ էլ աչքի էր ընկնում վիճակագրական բարձր տվյալներով: Բայց այդ ֆուտբոլը խելահեղ էր, եթե հիշում եք օրինակ Հոլանդիայի դեմ խաղը, և թիմն էլ հերոսական էր: Այստեղից էլ հետևությունը` այսօրվա տասնամյա մանչուկը, ով առաջին անգամ էր ֆուտբոլ նայում, ու՞մ սկսեց երկրպագել Եվրոյի ընթացքում: Պատասխանը հստակորեն Իսպանիա չի լինի: Ոչ մի խելահեղ, ուրախ, տաք ռիթմ կարմիր ֆուրիան չցուցադրեց այս տարի: Իսկ Իտալիան և Պորտուգալիան իհարկե սիրվեցին շատերի կողմից: Շատերը գերվեցին պորտուգալական խաղով` շնորհիվ իրենց երկու կամային հաղթանակների և դիտարժան խաղի: Շատերը կհիշեն Իտալիայի հավաքականին և կդառնան աձուրիների երկրպագուներ: Եվ չէ որ կարևորը տասնամյա մանչուկի ընտրությունն է, այլ ոչ թե արդյունքը...

Read more »

Սուպեր Մարիոն հասավ վիշապի մոտ

Նկարագրել այն ամենը, ինչ տեղի ունեցավ երեկ Լեհաստանի մայրաքաղաքում, ամենալավը կարող է այս լուսանկարը: Այն կդառնա ֆուտբոլային պատմության ամենաազդեցիկ պատկերներից մեկը, պատմություն, որը դեռ հանգուցալուծման է սպասում: Իտալացի սևամորթի մկանուտ մարմինը կարծես արտահայտում է աձուրիների ողջ հզորությունը, իսկ խորիմաստ հայացքը իր մեջ պատկերում է ոչ միայն նոր անկասելի սուպերհերոսի, այլ մի նոր, հիանալի թիմի հասունացումը, որը իրավամբ արժանի է լինելու մայրցամաքի չեմպիոնը:

Հերթական վեցամյակի եզրագծին.
Հավատացեք, իտալացիներին երկրպագելը իրոք մեծ երջանկություն է: Շտապում եմ այդ մասին ասել եզրափակիչից առաջ, որովհետև իմ չափաբաժինը արդեն ստացել եմ: Հետաքրքիր է, «իմ կենդանության օրոք» այդ չափաբաժինը ստանալու համար ամեն անգամ անհրաժեշտ է սպասել ճիշտ 6 տարի: Սկսած 1994-ից, Իտալիան ամեն 6 տարին մեկ հայտնվում է խոշոր մրցաշարերի եզրափակիչներում, և եթե 1994-ին և 2000-ին վերջում միշտ մի բան պակասում էր (մեկ Բաջջոյի ճշգրիտ հարվածը 11-մետրանոցից, մեկ էլ ընդամենը 60 վայրկյան մինչև եզրափակիչ սուլիչը), ապա վերջին փորձը միանշանակ հաջողված էր:

Սուպեր Մարիոն.
Այս ընդմիջումների ընթացքում շատ բան է փոխվում: Փոխվում է թիմի տակտիկան, խաղային տրամաբանությունը, մարզիչները, փոխվում են նաև հերոսները: Աստվածային պոչիկին, Պենտուրիկիոյին, Պիպպոգոլին և մյուսներին փոխարինելու է գալիս Սուպեր Մարիոն: Բալոտելլին վերջնականապես հաղթեց այս անվան համար պայքարը հենց երեկվա խաղում: Երկու թիմերի մեկնարկային կազմերում էլ հարձակման գծում խաղում էին Մարիոները, բայց հանդիպմանը մասնակցեց միայն մեկ Սուպեր Մարիո: Բալոտելլին իրականում հիանալի խաղաց: Այստեղ խոսքը միայն երկու հրաշալի գոլերի մասին չէ: Ինչպես ինքն է նշում, գոլ խփելը ընդամենը իր պարտականությունն է, ինչպես օրինակ փոստատարի պարտականությունն է նամակներ բերելը: Մարիոն ուղղակի կերպարանափոխվել էր նախորդ խաղերի համեմատ: Նա անչափ շատ էր աշխատում և չէր ալարում վազել ոչ մի գնդակի հետևից: Նա համարյա միշտ հայտնվում էր անհրաժեշտ տեղում, միշտ ընդունում էր գնդակը, միշտ վարպետորեն պահում էր այն ինչքան որ պետք է: Նա չէր խճճվում և չէր արգելակում հարմար դիրքերում գնդակը ստանալիս: Նա ակտիվ տեղաշարժվում էր նաև առանց գնդակի և լարվածության մեջ պահում ողջ գերմանական պաշտպանությունը:  Ավելի կարևոր մի բան` նա ըմբռնել էր իր թիմի տրամաբանությունը և գործում էր դրա շրջանակներում: Արդյունքը ուղղակի ապշեցուցիչ էր...

Աձուրիների կնքահայրը.
Իսկ արդյունքը այս, իրականում, պատկանում է Չեզարե Պրանդելլիին: Պրանդելլին գիտի ինչքան համբերել, և նրա համբերատարությունը պարգևատրվում է: Նա համբերատար սպասում էր Մարիոյի բենեֆիսին: Անգլիայի հետ խաղից հետո ոչ ոք չէր հասկանում, թե Պրանդելլին ինչպես հանդուրժեց Բալոտելլիի 120 րոպեանոց ներկայությունը դաշտում: Հիմա բոլորն են հասկանում: Նույն իրավիճակը Մոնտոլիվոյի դեպքում էր, ով դարձավ փառահեղ գոլային փոխանցման հեղինակ: Դժվար է հասկանալ նաև` ինչպես է Պրանդելլին համբերում 60-70 րոպե և նոր միայն պայքարի նետում չափազանց ակտիվ Դիամանտիին և Նոչերինոյին: Պրանդելլիի շատ որոշումներ այդպես էլ գաղտնիք կմնան մարդկանց համար: Այս մարզիչը բոլոր խաղերին թիմին դաշտ է դուրս հանել տարբեր տակտիկական դասավորվածությամբ, սակայն արդյունքը համարյա միանման էր: Հանճարեղ մարզիչ է անխոս, գիտի ինչպես աճեցնել..

Պիցցայի համով ֆուտբոլը.
Իտալիայի ցուցադրած ֆուտբոլը իրոք անակնկալ է բոլորի համար: Իտալացիները մատուցեցին ֆուտբոլը գունեղ և տաք պիցցայի տեսքով` պատված Պիրլոյի նրբահամ տոմատով: Ու թող տաք համերը ձեզ չշփոթեցնեն, ամեն դեպքում, սա ամբողջովին իտալական ֆուտբոլ է: Միայն իտալացիներն են զգում իրենց իրական առավելությունը մրցակցի նկատմամբ, երբ մենք ընդհանրապես դա չենք նկատում: Միայն իտալացիները անհրաժեշտ պահին կքաշվեն հետ և վարպետորեն կպաշտպանվեն ինչքան անհրաժեշտ լինի:  Միայն Իտալիայի հավաքականն է, որ կարող է այսքան աճել որպես թիմ 5 խաղի ընթացքում և պայքարել ոսկե մեդալների համար: Միայն Իտալիայի հավաքականն է, որ երբեք չի պարտվի` լինելով մրցակցից ավելի ուժեղ:

Խաղն այս հետաքրքիր է և արկածային, ինչպես մեր մանկության հայտնի համակարգչային խաղը: Այստեղ էլ Սուպեր Մարիոն անցավ երկար փորձությունների միջով և հասավ վիշապին, կարմիր վիշապին: Մենամարտը թեժ է լինելու և դիտարժան, իսկ ղեկավարման վահանակը, թերևս, Պրանդելլիի ձեռքերում է... Forza Italia!!!

Read more »

Եվրո-2012-ի թաքնված ֆավորիտները. Մաս 1` Անգլիա

Եվրո-2012-ից օրեր առաջ մրցաշարի հիմնական ֆավորիտների թվում առավել շատ հայտնվում են երեք հավաքականների անուններ` Իսպանիա, Հոլանդիա և Գերմանիա: Ֆավորիտների այս ցանկը շատ իրատեսական է` հաշվի առնելով վերջին աշխարհի առաջնության արդյունքները և մյուս թիմերի ներկայիս վիճակը: Մյուս կողմից Եվրոպայի առաջնությունը այն մրցաշարն է, որտեղ հրաշքներ իրոք լինում են, և մյուս բոլոր թիմերն էլ ջանք չեն խնայի կրկնելու Դանիայի և Հունաստանի հավաքականների սխրագործությունները: Սակայն պետք է նկատել, որ սխրագործությունները կանխատեսել գրեթե անհնար է, իսկ ավելի իրատեսական է գնահատել ու հասկանալ այն հավաքականների շանսերը, որոնք գլխավոր ֆավորիտների թիկունքում ունեն լուրջ հավակնություններ և հույսեր: Այդ հավաքականների թվին կարելի է դասել Անգլիայի, Իտալիայի և Ֆրանսիայի հավաքականները, որոնք ունեն ֆուտբոլային պատմություն ու փորձ և ունեն հիմնականում նոր կազմ` հետևաբար` հաղթանակի մեծ ծարավ:
Այսպիսով` Անգլիայի, Իտալիայի և Ֆրանսիայի հավաքականների 2 ուժեղ և 2 թույլ կողմերը Եվրո-2012-ում.

Մաս 1. Անգլիայի հավաքական. 
Ուժեղ կողմեր.
1. Զարմանալի է, բայց փաստ, որ Անգլիայի հավաքականը դեռ երբեք չի նվաճել Եվրոպայի գավաթը: Եվ ընդհանրապես, անգլիացիները հավաքականի մակարդակով առաջին ու վերջին լուրջ հաջողությունը գրանցել են հեռավոր 1966-ին: Չնայած դրան` Անգլիան համարյա միշտ ֆավորիտների թվում է: Իսկ գլխավոր խանգարող հանգամանքը, ինչպես շատերն են զգացել, ահռելի ճնշումն է հավաքականի ֆուտբոլիստների և մարզիչների վրա, որը գալիս է թե տաքարյուն անգլիացի երկրպագուներից, թե ամեն վայրկյան խայթելու պատրաստ լրագրողներից, և թե ԱՖՄ բավականին գոռոզ ղեկավարությունից: Այս ամենը միշտ կանգնեցրել է անգլիացիներին ինչ-որ մի պահի, և առավել հաճախ` մրցաշարերի փլեյ-օֆֆ փուլերի ժամանակ, երբ հաջողության հասնելու համար անհրաժեշտ է եղել ընդամենը հանգիստ նյարդեր: Իսկ ինչ ենք տեսնում այս տարի.. Անգլիացիները պարզապես հասկացան, որ թիմից, որը մինչև վերջերս չուներ ոչ ավագ, և ոչ էլ գլխավոր մարզիչ, դժվար է լուրջ հաջողությունների սպասել այս մրցաշարում: Բացի այդ, անգլիացիները նաև հասկացան, որ հենց իրենք են մեղավոր, որ թիմը մինչև վերջերս չուներ ոչ ավագ, և ոչ էլ գլխավոր մարզիչ: Հասարակական ճնշումը երեք առյուծների վրա այս տարի նվազագույնն է վերջին մի քանի տասնյակ տարիների համեմատ, և հույս է առաջանում, որ այս պայմաններում անգլիացիները վերջապես կկարողանան ցույց տալ այն ամենը, ինչի ունակ են իրականում:

2. Ուժեղ ու չգնահատված անհատները: Այսօր արդեն Անգլիայի հավաքականը ունի և նոր ավագ, և նոր մարզիչ: Նրանք երկուսն էլ բավականին ուժեղ անհատներ են, և ունակ են շատ բան փոխելու: Նրանց շարքին պետք է ավելացնել ևս երկու ֆուտբոլիստների` Ջոն Տերի և Ուեյն Ռունի: Հավաքականի ներկայիս կազմում նրանք անկասկած առաջատարներ են, և ունակ են արդյունք ստեղծել, կառուցել ամուր կոլեկտիվ և արդյունավետ խաղ: Պետք չէ նաև մոռանալ, որ այս ֆուտբոլիստների համար սա երևի վերջին հնարավորությունն է` հաղթանակի հասնել հավաքականի մակարդակով, ինչին իրենք, կարծում եմ, արժանի են: Մոբիլիզացնելով և համակարգելով երիտասարդներին, այս ֆուտբոլիստները և մարզիչը կարող են հասնել բավականին լուրջ հաջողությունների: Այս ամենին գումարենք նաև այն հանգամանքը, որ Դեվիդ Սիմենի հեռանալուց հետո առաջին անգամ անգլիացիները չունեն դարպասապահի խնդիր: Ջո Հարթը փակել է այս հարցը, չնայած Ռոբերտ Գրինը նույնպես անհրաժեշտության դեպքում կարող է առանց խնդիրների փոխարինել նրան:

Թույլ կողմեր.
1. Քիչ առաջ նշեցինք մի քանի ֆուտբոլիստներ, որոնք կարող են հաջողություն բերել Անգլիայի հավաքականին: Այստեղ կա մի բայց: Ի՞նչ է լինելու այն դեպքում, երբ այս ֆուտբոլիստները վնասվածք ստանան: Այս խաղացողներից յուրաքանչյուրի կորուստը կբերի խաղային տվյալ օղակի կորստի: Առանց Տերիի Անգլիան չի ունենա պաշտպանություն, որի ամրությունը առանց այն էլ կասկածի տակ է Քեյհիլի վնասվածքից և Ֆերդինանտին հավաքական չհրավիրելուց հետո: Առանց Ջերարդի կիսապաշտպանությունը կմնա առանց ուղեղի, և չկա որևէ մեկը, որ կկարողանա ղեկը վերցնել իր ձեռքը: Վերջապես, հարձակման գծում, որը առանց այն էլ առաջին երկու խաղերն անցկացնելու է առանց Ռունիի, նույնպես չկա հուսալի մեկը: Անգլիայի առաջին խնդիրը առանձին ֆուտբոլիստներից կախվածության վերացումն է, որը Հոջսոնը կկարողանա անել միայն Եվրոյից հետո, իսկ մինչ այդ պետք է հուսալ, որ այս ֆուտբոլիստները ուղղակի վնասվածքներ չեն ստանա:

2. Ռոյ Հոջսոնը ժամանակ չունի թիմում ներդնելու իր տակտիկան: Բնականաբար, այս մի քանի շաբաթները բավարար չեն ստեղծելու տակտիկապես հզոր թիմ, որտեղ ամեն մեկը հստակ կպատկերացնի իր խնդիրը և կկարողանա քիչ թե շատ լուծել այն: Իրավիճակը բարդանում է նաև նրանով, որ Հոջսոնը չի կարող շարունակել շարժվել թիմի նախկին տակտիկայով, քանի որ իտալացի մարզչի տակտիկական մոտեցումները էապես տարբերվում են ներկայիս մարզչի ֆուտբոլային պատկերացումներից: Ընկերական երկու խաղերն էլ ցույց տվեցին, որ ֆուտբոլիստների համար անորոշ է խաղային այն մոդելը, որով իրենք փորձելու են հաջողության հասնելո Եվրոյում: Այստեղ մնում է հուսալ, որ Անգլիան որպես թիմ կձևավորվի արդեն մրցաշարի ընթացքում, և շարունակաբար ավելացնելով կկարողանա փլեյ-օֆֆ հասնել որպես կայացած թիմ:

Հուսալ կարելի է և պետք է միշտ, սակայն հույսը իր մեջ վերոնշյալ խնդիրների լուծումը չունի: Մնում է միայն հետևել, թե այդ խնդիրները արդյո՞ք կկարողանան մարել հույսը անգլիացի երկրպագուների աչքերում...

Read more »

ՀԱՅԱՍՏԱՆ 4-0 ԱՆԴՈՐՐԱ!!!! Ժամանակները փոխվում են...

Ինչ հզոր բան է ոգևորվածությունը.. Ինչքան մարդ կարիք ունի հավատալու ինչ-որ լավ բանի, ու հավատալու մինչև վերջ, նվիրվելու.... Կարծում եմ, հիմա բոլոր հայ ֆուտբոլասերների մոտ էս վիճակն է, ոչ մեկն այլևս չի էլ հիշում անցյալը, չի ուզում մտաբերել ոչ մի անիմաստ դրվագ, այլ արդեն մտածում է մեր հավաքականի մյուս խաղի մասին, անընդհատ ցանկանում է տեսնել մերոնց խաղը, որովհետև դրանից հաճույք է ստանում.. այ սա է ֆուտբոլը, նրա այն մասը, որ կապ չունի ոչ ֆուտբոլիստների, ոչ մարզիչների, ոչ "նեմեցների" կամ "դոդերի", ոչ էլ մեծ գումարների հետ, այլ կախված է զուտ մեզանից, ֆուտբոլասերներից, մեր հավատից, մեր մեծ ցանկությունից, մեր էներգետիկայից, որը հաստատ հասնելու է նրանց... Էս է ֆուտբոլի ամենակարևոր գործոններից մեկը, որը սովետի վախտ ասում էին 12-րդ խաղացող :Ճ
Էսօր արդեն մի քիչ էլ դրանից տեսանք, ու մեր ֆուտբոլիստներն էլ "առատորեն" ուրախացրեցին մեզ ու շնորհակալ եղան դրա համար: ՀԱԼԱԼ է, ՏՂԵՔ!!!!
"Եվրո-2012", Ընտրական փուլ, 2-րդ խումբ

Երևան, "Հանրապետական" մարզադաշտ

Հայաստան-Անդորրա` 4:0

Read more »