Սա լսեր մեր հերոս նախապապերից մեկը, երևի կաթված ստանար, կամ թողներ հեռանար Հայաստանից.. Դե բոլորս էլ գիտենք պատմության ամբողջ ընթացքը, գիտենք թե ինչպես հասանք էս վիճակին, ու գիտենք, որ ըստ էության, մեղավորը հենց մենք ենք.. Բայց գոնե երազելու համար չարժե համակերպվել.. Ինչու պիտի օրերից մի օր Ղարաբաղի կարգավիճակի հարց քննարկվեր..
Մի քանի օր առաջ պատահաբար տեսա Ռոբերտ Սահակյանցի մուլտֆիլմերից մեկը, այն էլ ոչ լրիվ: Այնտեղ Հայաստանը հենց նախկին Մեծ Հայքն էր, ու երիտասարդները գնում էին Կարինից դեպի Տիգրանակերտ.. ու "երազելս" եկավ.. անմիջապես շպրտեցի հայի ներկայիս կերպարի խեղճ ու կրակ քողը ու ինձ զգացի մի հսկայական տերության "երջանիկ" քաղաքացի..
Սկսեցինք...
